Bir 365 dünya gününü daha yetim geçirdik
Gök kubbenin altında, dağalmış tesbih taneleri gibi
Ayrı ayrı
Başı kopartılmış yaralı ceylanlar gibi, yavrusunun kanıyla kına yakan mahzun
anneler gibi
Bir 365 günü daha kara bulutlar arasında ürkek ceylanlar gibi tedirgin
geçirdik
Her gün yanımızda birileri düşerken, sıranın her an kendisine geleceği
korkusuyla yüreği pır pır eden anne ve baba telaşıyla bekledik