Ben nilüferlere bastıkça

Nilüfer çiçeklerine basarak yürüyorum yıllardır

bu yol ne zaman biter, nasıl biter inan hiç bilmiyorum

ne plan yapacak bir zaman

ne yüksek hedefler belirleyecek bir duruluğum var

ezilmişliğin, horlanmışlığın ve hakir görülmenin yılgınlığı ile

başım önde

yaşananların dayanılmaz acısı

çamaşırcı bir kadının elinde taze bir çamaşır gibi

büklüm, büklüm sıkılıyorum

okyanusun hınçla biriktirdiği kara bulutların tümü

üstümüzde birikmiş bekliyor

çatık kaşlı tarih biriktirdiği bütün sorunları

ben çözecekmiş im gibi bana bakıyor, benden ne istiyor?

yüzyıldır en ağır zehirleri hazırlayan cadıların elinden

içtiğim ve her defasında kustuğum

içmediğimde dövüldüğüm, sövüldüğüm

titrek ve ürkek bakışlarımla yüz yıldır aradığım göze

neden değmedi gözlerim

yüzyıldır umutla beklediğim 

titrek elime uzanan bir el neden olmadı?
Yüz yıldır hem yıldızlarımızı hemde güneşimizi kapattılar
hilali gözetleyip durduk ama
gökyüzünü de kapatmışlardı

öfkemi umut yapıp ona sarıldım yüz yıldır

merhameti, paslı ıspatulaları ile göğsümüzden kazıyanlar

aklımıza nefret biriktirip, yüz kat muska sarar gibi sardılar

gözümüzü bağlayanlar

aklımıza nefret tohumları ekenler

yüreğimizden merhameti kazıyanlar

tarihimizle oynayanlar

samimiyeti isyana katıp

neden mazluma vurduruyorlar

neden kardeşi kardeşe kırdırıyorlar
Ah arsızlar ve azmışlar ah
biriniz yüz yıldır karşımda
diğeriniz ise yanımda hatta içimde

Nilüferlere kıyamam

ama başka çare mi var inan bilmiyorum

Gazze, Şam, Bağdat, Kahire, Kabil, Mekke ve Medine

Medeniyetimin kahramanları her gün ölüyor

Ben nilüferlere bastıkça

Afrika, Asya, Filistin ve Kafkaslar dan

İçimi yakan sızılar yükseliyor

Ben nilüferlere bastıkça

onlar laleleri, sümbülleri, menekşeleri eziyor
 daha olmadı
hurma ağaçlarımızı
Kubbelerimizi çiğniyorlar
Ben nilüferlere bastıkça
onlar türbelerimizi yıkıyor
ekinlerimizi ifsad ediyor

kardeş, kardeş kanını içiyor.