Nefsin çağrısı

Nefsimin ısrarla çağırdığı uzaklara korkuyla bakıyorum

Arzularımın çekiştirdiği yakama ayak direyip

Etrafta yaşananlara bakıp ürperiyor, ne olacak diyorum

Ne olacak böyle, gelecek o kadar yakın ki

Ya birde hastalıklar, yokluklar, yalnızlıklar olursa

İyiden iyiye geleceğin belirsizlikleri kuşatıyor her yanımı

Korku ilmek ilmek örüyor baktığım, gördüğüm her bir yanı

Sarılmak istiyorum sıkıca, sımsıkı, korkularımı saran örtüye

Koşmak istiyorum nefsimin korkutarak çağırdığı gerçekliklere

Ne olacak bilmiyorum, bir tarafta yaşananlar ve korkular

Diğer yandan hayatı dizayn eden öğrendiğim bilgiler

Kendimi yaşanan hayat ile öğrenilen bilgi makası arasında buluyorum

Yok, yok diyorum her şeyi yaratan görür ve idare eder

Bir an teslimiyetin huzurlu kollarına atarak sakinleşiyorum

Nefsim acı hayatları bir şerit gibi önüme sermekten geri durmuyor

Ya bunlar, ya bunlar diye inandığım ve öğrendiğim bilgilerimi

Derinden sarsarak örnekler sıralamaya devam ediyor ve ilaveten

Bu günler gençlik günleri nasılsa bir şekilde geçer ya ihtiyarlık? Diyor.

Susuyorum sadece susuyorum korkularımı gizleyerek

Yarınlara ait endişeleri sigorta etmek için bir an düşünüyorum

Yani bugünden yarına bir şeyler hazırlamalı, neyi yanlış bunun diyorum

Benim için yarın var mı diyorum, belki kim bilebilir ki diye düşünüyorum

Kim bilebilir ki kendisi için yarının olup olmadığını.

O yüzden önemli olanın anın yaşanmasıdır diyorum.

Hayat yaşıyor olduğum anın olması gerekenlerini yerine getirmektir

Aslolan budur diyorum.

Sonra nefse dönüp;

Daha ne zamana kadar hülyalar peşinde koşacak ve beni ardınca sürükleyeceksin.

Ölüm arzuların bağlandığı, son düğümün atıldığı andır. Bu düğüm atılıncaya kadar çekiştirmenin sonu yoktur cevabı alıp vazgeçmeyeceğini ilan ederek korkuların esiri olma korkusundan kurtulmayacağımızı haykırıyor.

Allah Kerim. Allah Kerimdir.