Efendim

Ne kadarda beklemişti dünya seni

Âdem’in ilk yaratıldığı günden beri

Evrende her bir şey ufukları gözlüyor idi

Güneş ve ayın ilk günden bu güne macerası gibi

Dönüyordu çekim alanında var olan her şey

Atomlar bile savrulurcasına seni çiziyorlardı yörüngelerinde

Bütün nebiler seni muştuluyorlar

Âşık mecnunlar Leyla diye seni çağırıyorlardı

Nuh gemisinde seni taşıyordu

Nemrutun ateşi İbrahim’i senin için yakmıyordu

Musa Tur’a vardığında senin ismini duyuyor

Süleyman senin için mabedi inşa ediyordu

İsa havarilerine senden bahsederken Ahmed diyordu

Yesrib Medine olmak için gün sayıyorken

Karalara bürünmüş Kâbe utançla Hira’yı gösteriyordu

Mekke yetiştirdiğiyle övünürken taş atanlara yuh olsun size

Nasıl, Kâinat’ın biriciğine, bütün evrenin beklediğine

İbrahim’in ve İsmail’in üzerine titreyerek yetiştirdiğine

Sahip çıkmıyor, taşlıyor, onu kovuyorsunuz